English Nederlands
alles
interviews
Maatschappelijke Projecten
 
Interview op Goudzwaard website
Enige tijd geleden verscheen op de website van GoudZwaard waar je terecht kunt voor al je teken- en schilder benodigdheden een interview met mij. Dit interview kun je ook hier lezen.

Wie is Marjolein, vertel eens wat over jezelf.
Ik ben in 1969 geboren en heb mij van kleins af aan altijd met veel plezier bezig gehouden met creren. Met een oneindige fantasie vermaakte ik mijzelf, dan wel anderen met verhaaltjes, tekeningen en creaturen van wol of stof. Tijdens mijn studietijd stak ik meer tijd in het vervaardigen van tekeningen met potlood en pastelkrijt op de wanden van mijn gehuurde kamer, dan aan studeren. Lange tijd heeft de creatie stilgestaan tot ik rond 2005 een enorme heimwee naar het creren ervoer. Na eerst het tekenen te hebben opgepakt (Cont potloden, grafietstiften en krijt) zette ik mijn eerste stappen in het schilderen met acryl verf. Sindsdien ben ik altijd wel met creaties bezig: schilderen, steen bewerken, papier mach,, haken, fotobewerking, schrijven van blogs en gedichten. Je kunt mij vinden op Facebook, Blogspot en Twitter. Binnenkort hoopt zij haar nieuwe website te lanceren op www.marjoleinschuurman.nl

Waarom ben je gaan schilderen?
Na een paar jaar bezig te zijn geweest met tekenen met diverse materialen leerde ik de Italiaanse kunstenaar Raffaele Simioli kennen. Hij daagde mij uit om eens een kwast ter hand te nemen en mijn gevoel met verf uit te beelden. Dat smaakte naar meer en al gauw gunde ik mijzelf een week cursus in het Friese landschap. Daar leerde ik voornamelijk weer als een kind naar dingen te kijken. Het creren werd ineens een feest. Direct na thuiskomst heb ik de zolder geclaimd en ingericht als atelier. Daar kan ik mij naar hartenlust uitleven op wat voor materiaal dan ook. Heerlijk een vel papier tegen de muur plakken, handen vol met verf en smijten maar..

Waar schilder je het liefste mee?
Bij aanvang gunde ik mijzelf de duurdere spullen niet. Inmiddels is er een honger ontstaan naar het ontdekken van mogelijkheden. Van een bevriende Amerikaanse kunstenaar (Brian Mylius) kreeg ik wat verf van het merk Utrecht in handen. Sedertdien schilder ik het liefste daar mee. Deze acrylverf mag dan wel een Nederlandse naam dragen, maar wordt vervaardigd in Amerika. Ik vind deze verf prettig omdat het uitermate ver is te verdunnen met water en toch voldoende kleur behoud. Bovendien zijn de geeltinten in tegenstelling tot andere verfmerken die ik geprobeerd heb wel in n keer dekkend. Soms schilder ik met kwasten of paletmessen, soms enkel met mijn handen en nagels. Dat kan op doek zijn, op karton, krant, maar een sinaasappelkistje moet ook kunnen.

Zijn er kunstenaars die jou inspireren?
Ik heb mij veel laten inspireren door diverse mensen en wordt nog steeds dagelijks genspireerd. De eerder genoemde kunstenaars hebben mij diep weten te raken en nog leer ik van hen. De Amerkaanse kunstenaar Brian Mylius zei: Als iets je passie is, moet het je geen moeite kosten tien minuten per dag te spenderen aan je passie, al is het maar erover denken. Ook zei hij nadat ik een week niet geschilderd had: Kom nou maar van de bank met die luie reet, ga eens wat schilderen. Van de Italiaanse kunstenaar Raffaele Simioli leerde ik: Geef nooit je materiaal de schuld van je eigen falen. Ongeacht met welk materiaal je werkt, jij bent het die het hanteert. Daarnaast heb ik mij laten inspireren door de artiesten die uit diverse landen naar Nederland kwamen voor optredens en die wij in ons huis te gast mochten hebben. Ineens wordt de wereld kleiner en zie je hoe menselijk alle mensen zijn en ook hoe dicht de kunsten bij elkaar staan: muziek, schrijven, beelden, schilderijen. Het zijn allemaal vormen van expressie, die kies je niet weloverwogen, je wordt erdoor gedreven en geroepen.

Heb jij nog een tip voor de lezer?
Veel mensen zeggen tegen mij: Ik ben helemaal niet creatief. En dan kriebelt het bij me om ze mee te nemen naar mijn atelier en ze een workshop te geven. Dat heb ik een aantal keer gedaan en ga dat ook zeker nog meer doen. Er zijn zoveel mensen die nog niet ontdekt hebben hoe heerlijk het is om je uit te kunnen drukken in iets creatiefs. En dat kan met heel veel dingen zijn: zingen, dansen, muziek maken, schilderen, koken, tuinieren en noem het maar op. Zodra we geloven in onszelf dan kun je beseffen dat het niet uitmaakt wat je doet en hoe je het doet, het maakt slechts uit wat het met jou doet. En als je met jouw DOEN andere weet te inspireren of je roept er een reactie mee op, das dan mooi meegenomen.

Waarom heb je ervoor gekozen om juist deze drie schilderijen hier te laten zien?
Het eerste schilderij is een werk op 350 grams papier met Oliepastelkrijt en ecoline, gemaakt tijdens een workshop. Met dit werk dacht ik klaar te zijn toen omstanders het prezen. De vissen waren op dat moment nog geel/oranje. Na al die positieve commentaren was ik enorm bang om verder te gaan, bang dat het fout zou gaan. De docerende kunstenares zag dat, druppelde er wat kleur op en zei: Zo, nu issie toch al verziekt dus nu kun je verder. Met de woede en teleurstelling die ik voelde heb ik dit resultaat bereikt. En ze had gelijk, toen ik het werk losliet, kon ik er mee verder, en niet eerder. Het hangt nu in iemands woonkamer te pronken en ik kijk nog af en toe naar deze foto, maar dan puur om de herinnering, niet om het beeld wat het is.

Het tweede is een doek welke ik een jaar of vijf geleden heb gemaakt. Uit pure verveling speelde ik eens wat met afplaktape, omgekeerde schoteltjes en verf en voila. Ik weet nog steeds niet waarom ik dit maakte, maar het blijft me ontroeren omdat het verbeeld dat dingen niet altijd zijn wat ze lijken te zijn. Degene die het kocht is timmerman, hij kocht het omdat de strakke lijnvoering zijn aandacht trok.

Het derde werk is een beeldje in Papier Mach. Soms is het heerlijk om je fantasie de vrije loop te laten. Ik beschouw schilderen en creatief bezig zijn ook als meditatie. De dingen die ik zelf het mooiste vind zijn vaak die dingen waarbij ik met een leeg hoofd mij volledig aan het creatief proces kon overgeven. Helaas lukt dat niet altijd, maar als het wel gebeurt is het een fijne beleving. Dit beeldje verbeeld een stukje van de evolutie. Ik noem het een loopvis.

6/17/2011 11:44:31 AM